Foto school

Welkom op de site van openbare basisschool "Het Tij"

Welkom op de site van onze school.

Wat kunt u hier allemaal vinden:

  • Op deze site vertellen we waar onze school voor staat. U kunt onze schoolgids downloaden.
  • Natuurlijk stelt het team zichzelf voor.
  • De medezeggenschapsraad en de ouderraad stellen zich voor en leggen uit wat zij doen.
  • De schoolvakanties.
  • Links naar sites: Escalda, Facebook, GGD,dorpsraad en ontwikkelingen in Cadzand.
  • Protocollen, hierin staat beschreven hoe wij op school met bepaalde zaken omgaan. Een voorbeeld hiervan is het pestprotocol.
  • Kortom, met deze site willen we u informeren. Daarnaast kunt u ook contact met ons opzoeken, door middel van het contactformulier.
  • We zien u graag terug op onze school of op de site.

Om de sfeer van de school te proeven kijk dan even op de rubriek: "even sfeer proeven". Hierop staan foto's van diverse activiteiten van afgelopen jaar.

http://www.facebook.com/#!/pages/Basisschool-Het-Tij/221462351220849

http://www.escaldascholen.nl/welkom/

http://www.ggdzeeland.nl/onderwerpen/jeugdgezondheidszorg/tipshulpbijopvoeden/

www.dorpsraadcadzand.nl

Pedagogische tact

Pedagogische tact

Uitdaging of vertwijveling, boosheid of verlegenheid, grote vreugde of verdriet, lerenaren maken alle emoties van hun leerlingen mee. De spanning die erdoor wordt opgeroepen kan om een antwoord vragen dat die spanning verbrekkt of de groep weer in evenwicht brengt.

Het gebeurt vaak in en halve seconde. Ineens is de stemming anders en is er weer gewoon rust. Door een kwinkslag van de leraar, een geode vraag, een blik van verstandhouding, een besliste stem, net iets langer zwijgen, een hand op de schouder…Meestal had de leerling dit niet verwacht en past het bij wat  hij op dat moment nodig heeft. Het geeft hem houvast.

Op dit moment volgen alle leerkrachten van de Escaldascholen het Traject “Pefdagogische tact” # bijeenkomsten zijn al geweest en na de vakantie zijn er nog twee;in september en november.

Hieronder geven enkele collega’s van diverse scholen hun kijk op dit bevlogen traject gegeven door zeer bevlogen  mensen.

 

Het goede doen, op het juiste moment……………….

Vanaf januari 2015 volg ik, samen met mijn collega’s van de Berenburcht en alle andere ‘collega’s van de Escaldascholen, het cursustraject Pedagogische Tact. Eén van de docenten is Marcel van Herpen. Hij heeft er onbewust voor gezorgd dat ik vol enthousiasme aan deze cursus begon.  Tijdens een eerdere gezamenlijke Escalda bijeenkomst was hij onze gastspreker. Hij vertelde daar, op een voor mij erg boeiende (en ook wel confronteerde) manier, over de rol die je hebt als leraar. Op het moment dat zoiets verteld wordt denk ik dan………o maar dat weet ik toch allemaal wel! Toch gaf zijn verhaal mij stof tot nadenken. Dat had aan de ene kant te maken met de manier hoe Marcel zijn verhaal vertelde,  losjes, vlot, wat humor erbij, autobiografisch maar wel heel herkenbaar. Want als leerkracht heb je veel invloed op hoe kinderen zich ontwikkelen. Veel meer dan we misschien denken en daar moeten we ons bewust van zijn en op een goede manier en op het juiste moment naar handelen.

Voor de eerste bijeenkomst kregen we een huiswerk opdracht. Ik moest een kinderfoto meenemen en mijn biografie schrijven. (Dat gaf natuurlijk veel hilariteit toen we elkaars jeugdfoto’s bekeken.) Tijdens het schrijven van mijn biografie dacht ik terug aan mijn eigen lagere schoolperiode. Ik kan mij er eigenlijk niet zo gek veel meer van herinneren. We hadden grote klassen, kregen klassikaal les en er stond een juf of meester voor de klas die precies vertelde wat wij wel (en zeker ook wat we NIET) moesten doen. Ik kan me wel nog goed de twee jongens herinneren die regelmatig straf kregen omdat ze niet deden wat de meester zei. Ze werden onder luid gebulder dagelijks wel 1 of 2 keer verbannen naar de hal. Eentje zat jarenlang altijd helemaal vooraan aan het bureau van de meester of de juf. Alleen, en de rest van de klas zat in tweetallen. Hij werd regelmatig aan zijn oor getrokken en daar moest de klas stiekem altijd een beetje om lachen. Vooral omdat hij dan zo’n gek gezicht trok. Wat ze precies deden of waarom ze straf kregen dat weet ik niet meer, misschien heb ik de echte reden als kind ook wel nooit geweten! Maar ze werden wel door de meester een paar keer per dag buitengesloten. Dat zag ik als 11- jarige toen natuurlijk niet zo, als leerkracht zie ik dat nu toch net anders! Ik vraag me dan ook af wat het voor die jongens betekend heeft en hoe zij dat toen hebben ervaren Want in het traject PT komt regelmatig de zin naar voren: ‘wij sluiten niemand buiten’. Ik zie dagelijks in mijn bovenbouwgroep dat het voor kinderen erg belangrijk is dat ze er bij horen, ze willen er ook bij horen. Gaan graag relaties aan. Met hun klasgenoten maar ook met de leerkracht. Ik vind het erg belangrijk dat leerlingen zich veilig voelen. Een veilig klimaat zorgt er in mijn beleving ook voor dat kinderen zichzelf kunnen zijn en zich goed kunnen ontwikkelen. Wat ik tot nu toe zelf als leerpunt ervaar, is dat het erg belangrijk is dat het contact wat ik met mijn leerlingen heb, oprecht is. Ik was van mening dat ik hierin al heel erg op de goede weg was. Toch merk ik, nu ik er nog bewuster mee bezig ben, dat ik hierin nog meer kan groeien. Gesprekjes voeren met mijn klas of met individuele leerlingen doe ik vrij vaak. De vraag ‘en wat verwacht je/jullie dan van mij?’ die had ik nog nooit gesteld. Sinds de cursus hoort deze vraag er standaard bij. Mijn leerlingen gaan hier ook steeds bewuster over nadenken. Ze kunnen makkelijker benoemen wat ze van mij, de leerkracht, verwachten. Hierdoor leren we elkaar nog beter kennen. Ik merk dat de kinderen het fijn vinden dat ze ook echt gehoord worden!

Volgens de uitnodigingsbrief die de docenten ons voor aanvang van de cursus mailden, is het geen cursus maar een leergang Pedagogische Tact (PT). ‘Want tact is geen competentie die je gebruikt, maar iets dat je bent. Een leraar met tact heeft vertrouwen in de ontwikkelingsmogelijkheden van zijn leerlingen en leraren. Hij is daarvoor beschikbaar en neemt volledige verantwoordelijkheid, waarbij niet het systeem maar de mensen het uitgangspunt zijn.’  Ik kan na een aantal bijeenkomsten al zeggen dat Pedagogische Tact niet een cursus is die je even met je  collega’s doet om je kennis te vergroten, maar dat het eigenlijk veel meer een persoonlijk ontwikkelingstraject is. Tactvol zijn in de ogen van kinderen leer je niet uit een boekje, dat zit grotendeels in je. Het moet er alleen in de juiste woorden en op het juiste moment uit komen. 

Een ontwikkelingstraject pedagogische tact? Ben ik dan niet tactvol genoeg?

 

Volgens het boek, behorende bij het traject pedagogische tact: “Op het goede moment het juiste doen, óók in de ogen van de leerling.”

Oké,  maar dat doe ik toch?

Vanaf de eerste bijeenkomst vliegen de voorbeelden je om de oren. Vaak heel herkenbaar. Leerlingen die niet het gedrag laten zien waar jij gelukkig van wordt. Maar eigenlijk moet je jezelf afvragen: ”Is dat kind wel gelukkig?”. Nu hoor je dat je die vraag ook gewoon aan kinderen moet stellen: “Wat heb jij van mij nodig om goed te kunnen leren?” Soms houd je je vast aan gewoontes en rituelen die voor bepaalde kinderen niet de juiste zijn. Niet alleen maar achterover leunen en genieten van de dingen die goed gaan, dat moet ook, maar vooral nadenken over de volgende stap die je moet nemen.

Het kwetsbaar opstellen van jezelf, eerlijk tegen een kind of groep durven zeggen dat je het eigenlijk ook niet meer weet, kan een klimaat creëren waarin kinderen hun eigen gevoelens, emoties en angsten ook durven laten zien. Dit zorgt voor een gevoel van verbondenheid.

Verbondenheid zorgt ervoor dat je niet ontkoppelt.

Wie niet ontkoppelt, voelt zich ook niet buitengesloten.

En daar draait het eigenlijk allemaal om: WIJ SLUITEN NIEMAND BUITEN.

 

Hmm, misschien kan het dus tóch nog meer tactisch!

 

 

 “Tact is geen competentie die je gebruikt, maar iets dat je bent!”

Het schooljaar begint met een nieuwe groep 7/8. Na de eerste kennismaking gaat het mis. Een jongen in de klas begint te roepen dat hij zich toch niet houdt aan de regels dus waarom zou hij in een groepje nieuwe regels maken? Na een korte berisping en dreiging van mijn kant, gaat hij toch aan de slag. Die dag gaat het een paar keer zo door. Hij roept wat, daagt mij uit, test mijn grenzen en aan het eind van de dag voel ik mij niet prettig. Ik ben doodop en bedenk, “jeetje, ik hoop niet dat hij het hele jaar door zo doorgaat en hoe moet ik zijn gedrag doorbreken?”
            De donderdag ga ik weer aan de slag en met de maandag in mijn achterhoofd bedenk ik mij dat ik die jongen kort houd en mijn grenzen duidelijk laat blijken. Hij is altijd een van de eerste kinderen op school en ik zie hem de klas inlopen. Vrolijk zegt hij goedemorgen en blijft een beetje in de klas hangen. Op dat moment gaan mijn alarmbellen rinkelen, dus ik vraag hem of hij iets wil zeggen. Hij haalt zijn schouders op en gaat naar buiten. Ik besteed er verder geen aandacht aan, maar ik besef mij al te goed dat er iets is wat ik over het hoofd zie, maar ik kan nog niet ontdekken wat. Als iedereen in de klas zit, begint alles weer van voor af aan. Hij roept naar andere kinderen in de klas en probeert de lachers op zijn hand te krijgen. Kortom, hij test weer mijn grenzen, denk ik, op dat moment…..
Dit gaat een paar weken zo door. Ik probeer alles om eruit te krijgen waar hij mee zit, maar ik kan de “knop” niet vinden. Hij wordt wel rustiger in de klas, maar hij is nog steeds duidelijk aanwezig.
            Dan haalt hij wat slechte cijfers voor toetsen en ik spreek hem daarop aan. Prompt begint hij hard te huilen en hij zegt dat hij niet zo goed kan leren. Het verdriet wat hij laat zien, vind ik op dat moment te veel voor “alleen maar” niet goed kunnen leren. Ik zeg hem dat ik ga helpen en troost hem met het feit dat we samen een plan van aanpak gaan bedenken. Hij is opgelucht en gaat naar de w.c. om een slok water te drinken. Intussen vraag ik aan zijn vrienden hoe zijn thuissituatie is. Er wordt een blik open getrokken waar ik zeker wat mee kan. Waar ik al die tijd het gevoel had dat er iets niet goed zat, wordt in 2 seconden bevestigd.
            Na schooltijd neem ik hem apart om de aanpak met hem te bespreken. Voordat we beginnen, zeg ik tegen hem: “ik snap wat er aan de hand is en ik begrijp heel goed hoe jij je voelt”, waarbij ik een aantal punten vertel die de andere jongens hebben gezegd. Hij kijkt mij aan en ik zie heel zijn houding veranderen. Hij begint te huilen en ik zeg hem dat ik er altijd voor hem ben als het even niet lekker loopt. Ik zal hem helpen met huiswerk en hoe hij het beste kan leren.

 “Op het goede moment het juiste doen, óók in de ogen van de leerling.”

Vanaf dat moment kan ik lezen en schrijven met deze jongen……

De cursus Pedagogisch tact is mij op het lijf geschreven. Ik heb nu de woorden gevonden die beschrijven wie ik als leerkracht ben en wil zijn in de toekomst.

De docent Pedagogisch Tact Roland Schut zegt: “Bij mij ging het om de relatie, het contact, om samen lachen, om het samen doen. Mijn kwaliteit zit erin kinderen het gevoel te geven samen met iets bezig te zijn, de meester met de kinderen. Het gaat erom samen iets te bereiken.” 

 

 

 

Nieuws